Bruce Tognazinni (Tog), één van de interactie ontwerpers van het eerste uur, heeft aan het begin van de 90-er jaren tijd en geld besteed aan de film Starfire, waarin hij een digitale werkplek van de toekomst toont. Dit bevat een gebogen scherm van 2x2 meter die aan de onderkant tot een hori-zontaal werkblad ombuigt. Daarin is een drukgevoelige scanfunctie verwerkt en aan een zijkant is een printer, die een document afdrukt als het er over het werkblad naar toe gesleept wordt. De film toont realistische scenario’s, die de mogelijkheden van de futuristische werkplek overtuigend presenteren. Waarom is die digitale werkplek eigenlijk nooit echt gerealiseerd? Desgevraagd heeft Tog een eenduidig antwoord: alle aandacht ging in die jaren naar Internet en het Web.

Voor mij ligt een eerste uitgave van een nieuw glossy blad voor Webdesigners met heel groot de tekst Web 2.5 erop. “Web 2.0 is verleden tijd”, zo stelt de kop op de omslag. De nieuwe versie van het Web gaat over integratie. De mens en de computer, de desktop en het Web en verschillende webapplicaties gaan allemaal beter samenwerken op een anders georganiseerd Semantisch Web. Op mij komt het over of alle bekende tools, technieken en toekomsten onder één paraplu worden geschoven en als nieuw worden gepresenteerd. Interessanter vind ik ontwikkelingen die buiten het Web plaatsvinden. Dit spitst zich toe op drie verschillende fronten: media, vectoren en touch.

Met terabyte harddisks, thuisnetwerken en grote, platte TV schermen is een nieuwe situatie aan het ontstaan bij de consument in de huiskamer. De muziek en film collecties bevinden zich niet meer op zilverkleurige schijfjes, maar op de harddisks van genetwerkte thuiscomputers en worden geconsumeerd via het platte TV scherm. Microsoft brengt in dit verband een Home Server product uit en biedt in twee Vista versies de ontbrekende schakel in de vorm van Windows Media Center (WMC). Dit is een interface naar foto’s, muziek, films en TV uitzendingen die met een draadloos toetsenbord of liever een afstandbediening te besturen is. WMC biedt een omgeving waarin gebruik van geluid, bewegend beeld, tekst en animaties op een hele mooie manier samengaan. Behalve toegang tot media, brengt WMC ook services die via de TV de achterover leunende consument bereiken. Het is mogelijk om voor dit kanaal applicaties te maken met dezelfde verfijning als media center zelf. Dit biedt kansen om een plek te veroveren in het TV aanbod van de toekomst, zoals de Rabobank met TV-bankieren momenteel al voorkomt in het Online Media aanbod.

Op Vista PCs, die steeds meer zullen toenemen, staat de nieuwe versie van .NET. Dit biedt ontwikkelaars toegang tot workflow en communication platforms, maar ook tot Windows Presentation Foundation (WPF). Dit is een platform om User Interfaces te maken voor Windows Vista. Uniek hieraan is dat het op vectoren is gebaseerd en niet op pixels. Graphics in vectoren worden gerenderd met een resolutie die optimaal is voor het output device. Ook na inzoomen blijft de UI dus haarscherp en wordt het paradigma van zooming interfaces voor desktop applicaties bereikbaar. Alle interface objecten zijn volledig van nieuwe vormgeving te voorzien zonder de functionaliteit ervan te compromitteren. WPF biedt een doordacht, krachtig en modern platform om applicaties voor de toekomst te bouwen waarbij Rich Internet Applications verbleken. Wie weet wat voor UI paradigma’s dat nog gaat opleveren?
 
Een voorbeeld van de flexibiliteit van WPF is dat het Surface Computing team van Microsoft een WPF layer bouwt om het futuristische apparaat te kunnen programmeren. Dit levert nieuwe UI controls op als een ScatterView, waarbij de items in een collectie getoond worden alsof ze op tafel zijn gegooid. Dit is niet toevallig, want de Surface Computer is een salontafel met een groot horizontaal scherm als tafelblad. Het heeft een touch-screen, dus wat er op tafel ligt is met de vingers te bedienen. Ik zeg vingers omdat het apparaat een multi-touch technologie heeft, waarmee bijvoorbeeld een foto is te schalen door twee vingers op de hoeken te zetten en naar buiten te bewegen. De Surface Computer kan ook digitale apparaten als telefoons en camera’s herkennen en ermee communiceren. Toepassingen voor deze form-factor kunt u waarschijnlijk zelf wel bedenken. Microsoft positioneert het momenteel in de Entertainment sector, maar er is zeker interesse vanuit Onderwijs en Zakelijke kant.

Kortom, er is meer dan het Web. Mijn hoop is dat de snel groeiende interesse voor Silverlight niet de tijd en geld gaat consumeren dat voor ontwikkeling van WMC en WPF applicaties en hardware oplossingen als Surface Computing kan worden besteed. Wellicht dat er dan zelfs weer een kans voor een Starfire-achtige digitale werkplek...